اگر در جایی نشسته یا ایستاده ای و آن گاه برای چند ثانیه فراموش می کنی که در کجایی و کمی وقت می برد تا دو باره موقعیت خود را تشخیص بدهی ٬ بدان که فرمان پیری رسیده است.
خونه م
-
خونه م پر صدا می شه ... خونه م پر از سکوت می شه... خونه م پر موسیقی و نور
می شه... خونه م توی تاریکی وصمیمیت تنهایی، غوطه ور می شه و من چشم هام پر و
خال...
۲ نظر:
راستي? من اين علايم را از وقتي وبلاگنويس شدم, در خود دارم.
ولی من برعکس. یک وقت هایی جایی می روم و صحنه یی را می بینم, که برای لحظاتی به گمان ام می آید قبلن هم در آنجا بوده ام و فلان تصویر را دیده ام.
ارسال یک نظر