اگر در جایی نشسته یا ایستاده ای و آن گاه برای چند ثانیه فراموش می کنی که در کجایی و کمی وقت می برد تا دو باره موقعیت خود را تشخیص بدهی ٬ بدان که فرمان پیری رسیده است.
لبه تیز تاریکی
-
توی زندگی لبه پرت گاه های زیادی ایستادم و از پرتگاه هایی هم پرت شدم. اما
سلاح سری من جنگیدن همیشه با تاریکی، بیشتر وقت ها نادیده گرفتن، ادامه دادن و
به ...
۲ نظر:
راستي? من اين علايم را از وقتي وبلاگنويس شدم, در خود دارم.
ولی من برعکس. یک وقت هایی جایی می روم و صحنه یی را می بینم, که برای لحظاتی به گمان ام می آید قبلن هم در آنجا بوده ام و فلان تصویر را دیده ام.
ارسال یک نظر